Blog personal para el debate, la opinión, la crítica, la reflexión,la amistat,la cultura, el amor, el humor y todo lo que nos haga más fuertes, más libres y más felices

01/04/2012

¿De que pasta estan hechas?


Mi madre hará 92 años el próximo día 13 de abril, Siempre presume con  humor que nació en martes y trece, se caso en martes y trece y embarco de viaje de novios ese mismo día.
Su vida  la ha dedicado exclusivamente a  cuidar y atender a  mi padre  y a sus  tres hijos, Eulalia, Rosa Anna (Anna) y a mi. Quien la conoce sabe  bien que es una mujer  muy dulce, atenta, amable,  alegre,  muy educada, nada  chismosa ni entrometida, sacrificada, algo sumisa y con un  fino sentido del humor. Hace  ya diez años  que  enviudó  después de pelear tenaz y muy sacrificadamente  contra  la larga agonía  de mi padre,  conjuntamente  con mi cuñado Alex, que actuaba  por “delegación” de mi hermana Anna  y  por  mi, que tuve que tomar las  riendas de la situación  las  24 horas de  todos aquellos largos y durísimos días, hecho que me provoco después del óbito de mi padre una hospitalización  de 21 días a causa de unos terribles cólicos vesiculares producidos por el stress. Eulalia ya entonces apuntó  maneras  y no colaboró en nada en ese difícil trance  familiar, salvo si  no se trataba  de velar  por sus  legítimos derechos como  heredera de mi padre, se limitó a  llamar por telefono y  hacerles cuatro visitas de diez minutos en cuatro  terribles meses.  A lo largo de estos diez años  mi madre  ha  vivido  con  la dignidad que le corresponde, o al menos  eso  he intentado y he tenido  como  una de mis prioridades durante todo este tiempo, testigos  hay  y muchos de esta realidad.  De un tiempo a esta parte la situación se  ha  complicado, “el doctor alemán” se ha incorporado  a  nuestra vida cotidiana y  mi madre  poco a poco  va dejando de ser la que fue con el consiguiente aumento  de la necesidad de velar por ella y sus necesidades, acompañarla y darle todo el cariño posible.




Esta situación no es excepcional, hay  miles de familias que afrontan  la visita del inefable “matasanos alemán”. Lo excepcional y  más grave de mi particular situación es  el absoluto desentendimiento  de  mis hermanas...  Nunca imaginé que ellas actuaran  como lo están haciendo, siempre las tuve por  personas  responsables y  con  el  componente  humano adecuado, a los tres  nos educaron  bajo los mismos  valores y principios y  no hay razón objetiva que justifique dicha actitud. Mi hermana mayor  Eulalia, once años mayor que yo, no ve a mi madre des de hace  aproximadamente un año, cuando celebramos su 91 aniversario  y   Rosa Anna  desde el mes de noviembre, sus  únicas contribuciones son en fiestas  y saraos pero nunca para  los duros temas cotidianos o para asistirla. Mª Eulalia, persona que tiene por  costumbre no afrontar  nunca las graves  situaciones y adoptar  una actitud tipo “avestruz” en esos casos escudándose  siempre en superfluas excusas que falsamente le  tranquilizan  la consciencia y que solo se cree ella. Debe haber  visto a mi madre unas cuarenta veces en los últimos diez años, nunca la llama y  nunca se preocupa por si necesita algo, por mucho  que la presionen su hija  y su marido  para que modifique su actitud. Se limita a organizar una gran comida el día  de Reyes, asistir a la que organiza nuestra otra hermana  por Navidad (comidas a las que este año me negué a asistir con mi madre a sugerencia de ella misma  que en  un momento de lucidez me dijo muy enfadada un dia queno pude más y me pilló llorando en mi habitacion:  -“Un hijo/a lo es  los  365 días  del año y no solo para las fiestas, es muy fácil y  comodo eso que hacen!”- Error necesario  que todavía estoy pagando), llamarla por teléfono el día de santa Teresa para felicitarla, hacerle llegar una rosa por Sant Jordi y  aportar  durante  unos  cinco meses las dos hermanas la cantidad de  150€ cada una para sufragar en parte a la cuidadora de mi  madre  hace ya mas o menos un  año  y después  de  múltiples llamadas de  auxilio  dada  la precaria situación económica en que esta  maldita  crisis y  mi situación laboral-empresarial y el  hecho de mantener  dos casas  hasta hace unos  meses ( la mía  y la de mi madre) me ha situado .




Mi hermana Rosa Anna, un año y dias mayor que yo y que  vive a menos de docientos metros de mi madre, es bastante más inteligente y sibilina que Eulalia, ha utilizado durante todo este tiempo al  bueno de su marido para dar la sensación de que atendía  a su madre, digamos  que el bueno de Alex ( cuya madre  también  recibió la visita del “doctor germano” y se encuentra en un proceso bastante más  avanzado y  lo lleva conjuntamente cons sus hermanos de forma  muy correcta)  le ha tocado  hacer  el "papelón" asignado y  de vez en cuando ha llevado a mi madre  al podólogo y la ha venido a ver (desde Navidad estas  visitas se han terminado como reacción  o venganza a la no  asistencia a su comida). Anna se limita  día si  día no  a hacer una llamada a las 10 de la noche  y  preguntarle ¿como estas?, a modo  de un viejo  y conocido payaso de la tele de hace unos años y su  famoso ¿ como están ustedeeees???. Mi madre,  la pobre,  contesta que esta bien, que cuando los  ve, que los quiere mucho y que si necesitan algo…. (El problema es que muchos días  mi madre  ya ni se acuerda como esta y se olvida  enseguida si  Anna ha hablado  con ella  o no). Rosa Anna como  gran aportación  ha elaborado una especie de agenda-calendario, muy bonita,  que mi madre  tiene que rellenar con sus cosas  y  que  termino  rellenando yo  por que ella no puede ya. ¡Encima de ayudar da  aun mas trabajo! Las  aportaciones de Rosa Anna se caracterizan siempre por ser  del tipo en las que pueda lucirse, ser felicitada por lo bonito o bien  que trabaja  y le  hagan subir más  aun más  su elevado ego, pero  que en realidad no ayudan ni aportan nada realmente positivo y útil a  la durísima cotidianidad que afecta a nuestra madre.
Para  mi  esta situación  me ha cambiado la vida, la ha empobrecido en todos  sus aspectos: regrese a casa de mi madre a vivir, trabajo en casa  y despacho con mis colaboradores vía Skype, mi  horario  se organiza dependiendo de las necesidades  de mi madre con la consiguiente merma de productividad  y calidad en mi trabajo en momentos  muy complicados, mi  vida social se ha reducido a la mínima expresión, mi estado financiero se resiente muchísimo en momentos tremendamente difíciles al  yo correr con todos los gastos hasta llegar a situaciones muy peligrosas . Dada  la tremenda crisis  me  he  visto en la necesidad de reducir los días que una  asistenta  viene a ayudarme  por lo consiguiente mi agotamiento  físico  y psíquico es  tremendo y mi salud se resiente mucho... no llego a todo , arrastro  una tremenda tristeza, me encuentro muy solo y  a veces pienso que me estoy volviendo loco o que me dará un infarto.

 En lo personal tengo  permanentemente la sensación de ser el “Tonto útil” por cumplir con lo que  mis valores, principios, el corazón, la mente  me obligan y mi padre  me  rogó pocos días antes de morir. No  pido  ni espero  nada para mi  de mis hermanas, no cuento con ellas para eso, solo  les  pido que ejerzan la normal  corresponsabilidad y que  correspondan al trato que ella tubo siempre con ellas.  Ya no se como hacerlo sin  perder más la dignidad. Mis hermanas me conocen bien y saben  que  hago  y  hare  todo lo posible por  cuidarla, eso les da la tranquilidad necesaria, las “libera” falsamente de sus responsabilidades y les sale  francamente bien de precio. Mi relación con ellas se ha deteriorado  tristemente de forma substancial (aunque con Eulalia nunca fue  muy buena. ¡No es fácil!), mi estado de nervios y  mis  constantes y ya casi desesperadas  reclamaciones a fondo perdido lo han provocado en última instancia. No es nada fácil  convivir  con esa  cruel enfermedad en casa e intentar llevar las cosas uno solo con la  serenidad y normalidad debida.
Lo peor y más terrible de esta situación  es la triste y solitaria vejez que le están dando a mi pobre madre, y que en absoluto se merece, además de  los  entrañables momentos que  se están perdiendo y que son inevitablemente los  últimos. Solo  tres veces de las que se  ha ido de vacaciones  no fue con migo ( fue tres veces unos días a casa de su consuegra en Banyoles – Hicieron  un  "pack"  dos por una -Eulalia ni ha tenido encuenta esta posibilidad-),  ni la llevan al medico, ni se preocupan, ni la sacan a  pasear algún domingo, ni preguntan si necesita algo, ni se interesan , ni contribuyen economicamente, ni conocen a la persona que  me ayuda y la cuida y  sobretodo,  no le  dan el cariño  necesario y  merecido. Esa actitud es profundamente cruel  e injusta con ella.

En definitiva todo se reduce a una qüestión de voluntad real por cumplir con  lo que les corresponde cumplir como hijas, lo demás son escusas y pretextos  para no  ejercer esa responsabilidad. Ni  sus entornos mas inmediatos se las creen, solo les sirven de autoengaño para así estar algo  más tranquilas. Si la voluntad existiera métodos , formulas y tiempos encontrarían. La realidad es la que es y  los  hechos los que son, es lo que hay, no  hacen  nada, nada de nada y  ningún pretexto es moralmente valido para actuar así. Cualquier escusa  les es  buena  para eludir sus  obligaciones filiales: Que  tienen mucho trabajo (todos tenemos trabajo),  que no pueden, que no les gusta mi camisa, que están en el teatro ( a mi también me gusta ir  al teatro), que llueve, que…. La ultima llamada de socorro que realice un domingo que mi madre tubo un desvanecimiento momentáneo  fue  respondida cinco  horas más tarde por la primera de ellas,  cuando el tema  ya  estaba absolutamente bajo control. Mucho me temo, también,  que si algún  día sucede algo malo, cometo  un error  grave o hay un fatal  accidente, ellas serán las primeras en  reclamarme  responsabilidades, de eso estoy  más que convencido.


 Creo  sinceramente que desconocen el real estado de su madre ( virtualmente es imposible hacerse a la idea y  hay  que poner interés, verlo, convivirlo o querer escuchar), creen  que esta mejor de lo que realmente esta, pero  también creo que o tienen miedo de la realidad  ( yo estoy  aterorrizado pero…) o  les importa bien poco  como esté, los hechos lo demuestan y la realidad la que es  y es tozuda. ¡No  me puedo ni imaginar de que pasta estan  hechas!
(Tengo  algunas dudas de que sea  correcto o no publicar esto en mi blog,  es demasiado privado posiblemente. Uno no pretende  para  nada dar pena solo se harta  a veces de ser  políticamente correcto y  necesita  acciones “terapéuticas” o simplemente se acoge a el  legitimo derecho a la pataleta)

16/03/2012

"La sucrera de l'hereu"



(Petites històries d'una nissaga d'allò més "normal").
En breu a Croniques criolles 

Històries, anècdotes, aventures, èxits, passions, traïcions, lleialtats, alegries i misèries, xafarderies i llegendes, enveges i lliutes de poder d'una família  normal com la de qualsevol, a cavall de dos continents  i al llarg dels turbulents i soprenets darrers cent anys.